Бузкашӣ

Сарам кал бошад ҳам, табъам нозук аст. Як ҳамшаҳрӣ доштем, ҳамин матала дӯст медошт, такрораш мекард. Гуфтаи ҳамон ворӣ табъи акаи Ҷалилтон ҳам нозук аст. Як Ризвони қоқ дорем, қадами мондагиш каҷ аст, ба маймунбозиву асаг-асаг сарша сафед карду қади кӯдак ақл надорад. Меган-ку, гӯсола ки калон шуд гов мегардад. Баъзеша дар кӯдакишон сарҳошона дастмол мекардем, ки хайр, калон шаванд, як чизе мешаванд. Баъд калон ки мешаванд аз ҳамон будагишон мемонанд. Мебиниву аз зиқира дилат ба кафидана меояд. Ана ҳамин Ризвони қоқ дина дар хонаи кампири Шакарбӣ дар пеши ду-се каси дигар гашта гуфт, ки “акаи Ҷалил, бисёр таърифтон мекунанду ягон бор ягон корнамоитона надидем”. Аввал аз гапи ин ақлак як қаҳрам омаду баъд “алҳамдулиллоҳ” гуфта, ту чорғовак раҳ мегаштӣ, лойа папа мегуфтиву санга кака…