Главная > Uncategorized > «Пистаи бемағз»-и «Пайванд»-и ТВТ

«Пистаи бемағз»-и «Пайванд»-и ТВТ

Гар сухан ҷон набувад, мурда чаро хомӯш аст…
Воқеан ҳам сухан ҷон аст, ки ҳаётро, хусусан ҷомеаи имрӯзаи моро метавонад пешбар бошад. Ва агар сухан манфур аст, пас ҷомеаро ақиб мекашад. Сухани хубу шоистаро танҳо суханвар ба гӯши ҷон расонида метавонад. Аммо на суханваре, ки мисраи «Пистаи бемағз агар лаб во кунад, расво шавад» барояш беаҳамият аст. Суханваре, ки хусусан минбару сухан дасти ӯст ва мардуми бисёре бояд ӯро бишнаванд, магар ҳуқуқи нораво сухан гуфтан дорад? Дар назар дорем наттоқони радио ва телевизионро, ки баъзан аз худ он қадар олиму донишманде метарошанд, ҳеҷ ногуфтанӣ.
19-уми ноябри соли ҷорӣ ман, ки аслан барномаҳои шабакаи аввали телевизионро тамошобин нестам, ногаҳ дар хонаи дӯстам, ки нишаста будам ва ӯ ин шабакаро тамошо мекард, ба барномаи «Пайванд» мутаваҷҷеҳ шудам. Кош намешудам! Дар барнома Абдуқодири Абдуқаҳҳор бо меҳмони барнома Ҷамшеди Азимпур аз боби китоби нави шоири меҳмон сӯҳбат ороста буданд. Аммо тӯли сӯҳбаташон «ҳар сухан ҷоеву ҳар нукта мақоме дорад»-ро аз ёд бурданд магар, ки якбора риштаи сӯҳбаташон ба таҳқири аҳли дин ва тақводорон расид. Ман ҳамчун мусулмон мутаваҷҷеҳ шудам ба ин сӯҳбат. Абдуқодир ба таҳқири олимони дини ислом пардохта, гуфт, эшон ҷои он ки ба тарбияи насли ҷавон дар роҳи омӯзиши илм саҳмгузор бошанд, масъалаҳои ночизу пучеро аз қабили сатру ҳиҷоб ва риш пеш меоранд.
Худо бубахшад ин гуна мусулмононро. Охир, чаро сатру ҳиҷобро, ки Аллоҳ фарзият амр кардааст, пучу ночиз медонем? Абдуқодир ҳар шоми ҷумъа тариқи радио барномаи «Фазилат»-ро пеш мебараду ба таърифи Қуръони маҷид мепардозад ва ин барнома «Қуръон»-и бо тарҷумаи наву бо кӯмаки Эмомалӣ Раҳмон ба табъ расидаро ба самъи шунавандаҳо мерасонад. Пас, магар ӯ аз тарҷумаи хеле соддаву фаҳмои ин китоби муқаддас чизе набардошта бошад? Ҳангоми мутолиаи ин китоб саҳифаҳои 350 ва 418, сураҳои «Нур» ва «Аҳзоб»-ро истисно карда бошад? Агар на, пас дар сураи «Аҳзоб», ояти 59 Аллоҳ мефармояд, ки «Эй пайғамбар, бигӯ ба занони худ ва духтарони худ ва занони мӯъминон, ки чодарҳои худро ба худ фурӯ гузоранд». Ва ё дар сураи «Нур» дар ояти 31 омадааст, ки «… ва ба занони мӯъмин бигӯ, ки чашми худро бипӯшанд ва шармгоҳи худро нигаҳ доранд ва ороиши худро ошкор накунанд, магар он чи аз он (мавзеъҳо) ошкор аст ва бояд, ки сарандозҳои худро то гиребонҳои худ фурӯ гузоранд ва ороиши худро намоён накунанд…». Ба ин чӣ мегуфта бошад Абдуқодири азизи мо? Ё суханҳои Худовандро пучу беҳуда гуфтани ӯ аз он бошад, ки боре дар сӯҳбати олимони имрӯзаи дини исломи пок набуда ва онҳоро «муллоҳои чалласавод» мегӯяд? Ҳол он ки, бо ҳунари суханварӣ олимони дин он қадар доираи зиёди сомеъонашонро дарёфтаанд, ки ин рӯзноманигор шояд орзу мекунаду халос.
Абдуқодир дар барнома ҳадисе меорад, ки «Илм аз ибодат болотар аст». «Ҳадис»-хони мӯҳтарам! Бадтарин мӯъмин назди Худову расулаш он кас аст, ки аз китоби муқаддаси «Қуръон» ҷойи лозимаро ба худ иқрору он чизро, ки ба табъи хонандаву донандааш «намефорад», инкор мекунад. Ва исломи бузургро ба манфиати он, ки андешаи ботилашро собит сохта тавонад, истифода мебарад. Худованд дар китоби «Қуръон», сураи Бақара, оятҳои 85 ва 86 мегӯяд: «…оё ба порае аз китоб имон меоред ва ба порае кофир мешавед? Пас, ҷазои касе ки аз шумо чунин кунад, ба ҷуз хорӣ дар зиндагонии дунё чист? Ва дар рӯзи қиёмат ба сӯи сахттарин азоб гардонида шаванд (85). Онҳо ҳамон касонанд, ки ба ивази охират зиндагонии дунёро харидаанд, пас азоб аз онҳо сабук карда нашавад ва онҳо ёрӣ дода нашаванд». Абдуқодир бояд ақаллан аз ин гуфтаҳои Худо дар «Қуръон» чизе бифаҳмад.
Дар мавриди он ки олимони динро ӯ «чаласавод» меномад ва худро ҳадисдон, ҳадиси дигареро аз пайғамбарамон Муҳаммад (с) меорам:
«Аз Ҷобир ривоят шуда, ки пайғамбар ду нафар аз шуҳадои Уҳудро якҷо намуда ва ба қабр гузошта ва мефармуд, ки кадоминашон аз «Қуръон» бештар ҳифз доранд, чун ба сӯи яке аз онҳо ишора мешуд, ӯро дар гӯр пештар мениҳод». Яъне олимони имрӯзаи дин ҳар сухане мегӯянд, аз «Қуръон» ҳифз мекунанд. Берун аз фармудаҳои Худованд суханеро куфр медонанд. Аммо қазои рӯзноманигоре, ки тасодуфан лаҷоми суханро дасташ боварӣ кардаанд ва аз минбари симо ва садо, ки муқаддасиятро ҳатман бояд дошта бошад ва оне, ки сухани Аллоҳро «пучу ночиз» медонад ва ба он шак меорад (мисле, ки сатру ҳиҷоб зарур нест) чӣ гуна бошад?

ҲИҶОБА, шаҳрванди Ҷумҳурии Тоҷикистон

Рубрики:Uncategorized
  1. Комментариев нет.
  1. No trackbacks yet.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: